Ta historia mogła się nie wydarzyć. A jednak – dokładnie 8 grudnia aplikacja „Salezjanie” pojawiła się w App Store. Dla salezjanów to data szczególna, niosąca ze sobą nie tylko maryjne znaczenie, ale także pamięć o początkach Oratorium. Trudno więc o lepszy dzień na narodziny nowej inicjatywy.
Jak połączyć mistyczną „niekomunikatywną wiedzę” Jana od Krzyża z teorią współczesnego „brain rot”? Ten tekst prowadzi od poezji mistyków, przez wędrówkę ku tajemnicy Źródła, aż po neurobiologiczne ostrzeżenia przed degradacją uwagi. O wysiłku poznawczym, który ocala i o łatwych bodźcach, które niszczą.
Każdego roku na przełomie grudnia i stycznia cała Rodzina Salezjańska sięga po to samo słowo: strenna, po polsku — wiązanka. Choć brzmi ono znajomo, jego znaczenie nie zawsze jest oczywiste. Skąd wzięła się ta nazwa, dlaczego mówimy o „wiązance” i jaki głęboki sens duchowy kryje się za tym noworocznym darem Księdza Bosko?
Teleturniej, muzyka, śpiew i taniec – wszystko jak w telewizji. A jednak w spektaklu „Wyspa” wystawionym przez wspólnotę Ziemia Boga za błyskami świateł i całą paletą kolorów kryje się coś więcej: głębsza historia, która prowadzi do granicy tego, co materialne i duchowe. Oczywiście zapraszam do obejrzenia spektaklu.
Ból nie pojawia się przypadkiem. Przychodzi nagle, burzy rytm dnia, wywraca nasz spokój do góry nogami. A jednak potrafi być nauczycielem, czasem surowym, czasem cichym, ale zawsze wskazującym na coś ważniejszego. O bólu ciała, bólu trwającym i bólu duszy. Każdy z nich mówi prawdę, której często nie chcemy słyszeć.
Od pluszowego misia z napisem „przepraszam” po słowa: „jutro też wstaje słońce” – historia o przebaczeniu, pojednaniu i sile sakramentu, który potrafi dać sercu wolność. Czasem nosimy w sercu urazy, pielęgnujemy złe wspomnienia. Jak uwolnić się od ciężaru pamięci? Co zrobić, by zamiast rozpamiętywania wróciła nadzieja?
Dwa obrazy z przeszłości – teatr poezji i wymarzony samochodzik – splatają się w opowieść o pamięci, marzeniach i lekcjach, które zostają z nami na zawsze. To historia spotkań i rozmów, zapachu dawnych lat, chwil radości i rozczarowań, które – choć minęły – wciąż mają coś do powiedzenia, albo do zapomnienia.
Jak z prostego biuletynu powstało pismo, które od 36 lat buduje wspólnotę i salezjańską tożsamość? Historia Wiadomości Inspektorialnych – od pierwszego numeru z 1989 roku do jubileuszowego, 250. wydania. To nie tylko kronika wydarzeń, ale żywe świadectwo troski o formację, komunikację i duchowy rozwój Inspektorii.
Czy wybory w Kościele to tylko kalkulacja i polityka? Refleksja i odpowiedź uczestnika Kapituły Generalnej o rozeznawaniu, znakach Ducha Świętego i wyborach, w tym wyborze nowego Przełożonego Generalnego Salezjanów – z nutą wspomnień o wyborach sprzed nowicjatu. Dostrzeganie znaków, widzenie rozumem i wiarą.
Przeczytanie jednego krótkiego zdania zabiera sekundę, może dwie lub trzy. Napisanie go, zabiera znacznie więcej, ale napisanie tzw. pointy, „myśli” po przeczytaniu tekstu biblijnego to prawdziwe wyzwanie. Proszę, poświęć 15 sekund na chwile pomyślenia. Podziękowania dla Współpracownika.
Zastanawiałeś się kiedyś, jak zmieniające się widoki z okna wpływają na nasze życie i sposób myślenia? Wspomnienia, zmieniające się krajobrazy i perspektywa, jaką przyjmujemy – to wszystko kształtuje nasze spojrzenie na świat. Widzenie to coś więcej niż tylko obraz przed oczami.
Publikuję tekst, który nazywam „kazankiem”, ponieważ w nowicjacie każdy z nas miał wygłosić coś, co tak nazywaliśmy. Dla niektórych z nas był to czas nowenny do św. Jana Bosko, a mnie przypadł siódmy dzień, 28 stycznia 1986 roku. Warto dodać, że Ksiądz Bosko wydał 318 książek, ok. 200 napisał.
Kraków, przez 3 dni był salezjańską areną mobilnego dziennikarstwa! Ponad 25 godzin praktycznych warsztatów DBMoJo zgromadziło uczestników, którzy poznawali tajniki filmowania, edycji i storytellingu. To nie tylko technika, ale też misja cyfrowa w duchu św. Jana Bosko.
Bywa, że projekty rodzą się niespodziewanie. Taka chwila nadeszła 9 października 2024. Pomysł przerodził się w inspirację – stworzenie Sal_ONu, który ma włączyć salezjanów i młodzież w różnego rodzaju działania. Sal_ON dopiero nabiera kształtów. Czy z tej idei powstanie coś trwałego?
Sens. Możemy myśleć o nim jako o znaczeniu słowa, ale znacznie częściej rozważamy go w kontekście celu naszego życia. Pytanie o sens jest jednym z najgłębszych, jakie od wieków człowiek sobie zadaje. Odpowiedź na to pytanie raczej bywa indywidualna i subiektywna, a dla mnie także dynamiczna.
Uśmiech na twarzy nie zawsze odzwierciedla to, co dzieje się w sercu. Uśmiech osób cierpiących podobny jest do pięknego, lecz trującego muchomora. Choć uśmiech może być pozorny, ważne jest, aby zrozumieć, co kryje się pod powierzchnią i jak wspierać tych, którzy cierpią w milczeniu.
Trzy historie wyjęte z dziecięcej niepamięci. W tle pojawiają się wspomnienia o pierwszym aparacie, psie i rowerku. To opowieść o dzieciństwie, rodzinie i ulotnych chwilach, które zostają w pamięci na zawsze, nawet jeśli były tylko zasłyszane. Być może to opowieść o tym, co było i zostało do dziś.
Codzienne sytuacje mogą kryć w sobie nieoczekiwane doświadczenia. Proste gesty, jak uśmiech od nieznajomego, mogą nas zaskoczyć i zmienić perspektywę widzenia świata. Dowiadujemy się, jak ważne jest otwarcie się na nowe rozwiązania i docenianie małych, pozornie zwykłych momentów.
W grudniu 2003 roku spędziłem 3 tygodnie w Rzymie na kursie języka w szkole Dante Alighieri. Dwadzieścia lat później wróciłem tam, odwiedzając znajome miejsca. Zaskoczył mnie napis, który przetrwał na murze przez dwie dekady, symbolicznie przypominając trwałość wspomnień w zmieniającym się świecie.
W 1984 roku tuż po maturze wyruszyłem na prywatną pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę. Pielgrzymowanie to odwieczna praktyka religijna. Ta niezwykła, osobista, choć w grupie podróż stała się lekcją duchowego towarzyszenia, o czym wtedy nie wiedziałem. Droga odkryła przed nami wile z tego, kim jesteśmy.
